Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν

Στο πάρκο -πρώην πάρκινγκ..
Του σταύρου ψυλλάκη

http://parkingparko.blogspot.com/2009/03/blog-post_31.html

Σαν τοτε που μας τρόμαζε το ήσυχο φεγγάρι

Τι να πρωτοπείς??
Ολα τρέχουν...
Ερχομαι, καιρος ειναι

"Κάτι σαράβαλες καρδιες

στο τσιρκο της αγάπης".






Τετοια εποχη πάντα Αθήνα. Επιστροφή. 15 Αυγουστος παντα στο λημέρι προσπαθώντας να ανακτήσεις δυνάμεις και μυαλό απο το γαιτανάκι των διακοπών. Να ξεμπλέξεις νήματα και πρόσωπα απο πανω σου, να συμμαζέψεις το κεφάλι σου οσο μπορείς.

Να ξεπλυθείς απο τις πρωινες ακτίνες του ηλιου που με μάτια κοκκινα αντικρυζες. Μυρωδιές σε τυλίγουν, αρνεισαι οτι μπήκες παλι στο λουκι του χειμώνα, αναζητάς λίγο απο την ραστώνη και τα χαμόγελα της διακοπής, λίγη απο την χαλαρότητα, λιγα χαδια βιαστικα.

Φαίνεται σαν να μην περασε μια μέρα, πίσω όλα τα ίδια , καμια αλλαγή. Τελειωμένος μαζι με τελειωμένους, στο πιο περίεργο σκ του χρόνου, σε μιαν άδεια πολη σαν τα χέρια σου.

Αναζητάς στο πλοιο της επιστροφής λιγο απο τις μυρωδιές λιγη απο την αίσθηση. Περιέργοι συνταξιδιώτες σε καρφωνουν στα μάτια, μάλλον δάκρυσες, δεν μπηκε κάτι στο μάτι σου όπως στην παραλία τα ξημερώματα. Πίσω σου το νησί, οι μουσικές σου , τα χειροκροτήματα, τα φώτα που σβησαν, οι φάτσες. Ψηφιδες απο στιγμες στο μωσαικό των εμπειριών.

Ψελλίζεις ποιήματα, καταλαβαίνεις οτι το μυαλό σου καίει. Της μιλας χωρις να σε ακούει. Μέσα σου μιλάει ενα ξημέρωμα.

Κάθε ξημέρωμα το μπαρ έπαιζε ολο το "Dark Side of the Moon" καθως πάλευε ο ήλιος να ξεχωρίσει απο τον παλαβό άνεμο και να κυριαρχήσει σε αυτην την γωνιά του Αιγαίου.
Επινες το τελευταίο ποτο και δεν ειχες κουράγιο να συλλογιστείς τιποτα, μαγεμένος και καθηλωμένος ευχοσουν να μην τελείώσει ποτέ αυτο που περνουσε. Ήξερες πως τρέχει πολύ γρήγορα, καταλάβαινες τα λεπτα πως κυλούσαν τρελά.

Μάτια φωτιές.
"Μη με ξεχάσεις" , Λογια που τα έπαιρνε ο τρελλος αέρας και τα σκορπούσε στο Αιγαίο. Νευρικότητα. "Πότε θα σε ξαναδώ;"
Κοινότυπες ερωτήσεις.
Προσπαθείς μεσα σε μερικά λεπτά να ξετυλίξεις το νήμα, ποιος ειναι ποιος, να εξηγήσεις. Κυλάν όλα, λυώνουν. Ο ήλιος πάλι με πρόλαβε, φαίνεται, μας λούζει.
Απο το μπαρ το "Money". Πρόσωπα χλωμά, μάτια κόκκινα
Ο ήλιος ανεβαίνε γρήγορα.

Κρυώνω, μην με αφήνεις

Αραχνιάσαμε

Πέρασα να ξαραχνιάσω λιγάκι....

ΠΟΔΗΛΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ

Βρέχει..
Ο Φάνης μου έστειλε ενα πανέμορφο άρθρο του Ανδρέα Ρουμελιώτη απο την Ελευθεροτυπία. Το αντιγράφω:

Δεν είμαστε Παπούα...

Με τον ΑΝΔΡΕΑ ΡΟΥΜΕΛΙΩΤΗ

«ΔΕΝ είμαστε Παπούα, δεν είμαστε Ζουλού, είμαστε η λύση του κυκλοφοριακού» φώναξαν χιλιάδες ποδηλάτες στον γύρο της Αθήνας, παραφράζοντας το γνωστό σύνθημα που είχε ρίξει στη Νομική ο κουμπάρος μου, ο Μάκης, εκείνο τον χειμώνα των φοιτητικών καταλήψεων του '79.

ΑΥΤΗ είναι η λύση! Δεν υπάρχει άλλη. Τα ποδήλατα, οι επεκτάσεις του μετρό και του τραμ. Η απαγόρευση της κυκλοφορίας Ι.Χ. στο κέντρο των πόλεων. Αν δεν συμβεί τα επόμενα τρία χρόνια αυτό, το 2010, προβλέπουν οι συγκοινωνιολόγοι, θα 'μαστε εντελώς ακινητοποιημένοι. Μποτιλιαρισμένοι. Ρούπι δεν θα μπορούμε να κουνηθούμε.

ΕΙΝΑΙ ανόητοι όσοι ισχυρίζονται ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε περιβαλλοντική συνείδηση (αυτοί δεν έχουν!) και πως οι ποδηλάτες είναι μια χούφτα μόνο περιθωριακοί και πιτσιρικάδες. Αυτά τα λένε τα τζάνκια των εξατμήσεων και οι εφαψίες των αυτοκινητόδρομων.

ΑΣ φτιαχτεί (που δεν κοστίζει πολύ κι απ' την Ευρωπαϊκή Ενωση στην 4η προγραμματική περίοδο μπορεί να χρηματοδοτηθεί) ένα εκτεταμένο δίκτυο αστικών και προαστικών ποδηλατόδρομων στο λεκανοπέδιο και θα σου εγώ μετά πως σε χρόνο dt θ' αγοραστούν εκατοντάδες χιλιάδες ποδήλατα!... Της Κίνας θα γίνει εδώ πέρα και θα τρίβουν τα ματάκια τους!

ΔΕΝ είναι πλειοψηφία οι μαλακοφιγουρατζήδες, τα ΤΒΠ και τα ΤΝΠ, με τις μπέμπες, τις μερσεντές και τις τζιπάρες που τη βρίσκουν να κάνουν κολητήρι μια ώρα και στην Κηφισίας (του Μπάμπη Βωβού) και στη Βουλιαγμένης για να πιουν καφέ Κολωνάκι. Τα περισσότερα παιδιά γουστάρουν να κυκλοφορούν στην πόλη ελεύθερα. Γιατί η πόλη είναι δική τους, τους ανήκει. Με μηχανάκια, ποδήλατα, μετρό, τραμ και οικολογικά λεωφορεία. Ας γίνει ένα γκάλοπ σχετικό, να το διαπιστώσετε.

ΕΧΟΥΝ άλλη κουλτούρα απ' τους μαλακοκάβληδες αυτά τα παιδιά. Αν τα διευκολύνει η Πολιτεία, φτιάξει ποδηλατόδρομους και επιδοτήσει τα ποδήλατα, όπως γίνεται στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, θα λυθεί το κυκλοφοροριακό χωρίς να χρειαστούν δρακόντεια μέτρα και παράλογες απαγορεύσεις τής -όπως συμβαίνει πάντα στην Ελλάδα- τελευταίας στιγμής. Η μετακίνηση στην πόλη με ήπια - οικολογικά μέσα θα γίνει νέα μόδα. Και θα κράζουν όποιον σκάει στο Γκάζι, στο Μοναστηράκι ή στου Ψυρρή με Ι.Χ.

ΠΡΕΠΕΙ να ασκηθεί πίεση στην «Αττικό Μετρό». Τι θα πει: «έχει αντιρρήσεις να μπαίνουν ποδήλατα στα βαγόνια»... Ισα - ίσα που θα ενισχύσει το γόητρο και το προφίλ της εταιρείας αυτό. Να παίρνει ο πιτσιρικάς το ποδηλατάκι του απ' το Μπουρνάζι με την κοπελίτσα στη σχάρα, να τον φορτώνουν στο μετρό στο Περιστέρι, να κατεβαίνουν Μοναστηράκι και να επιστρέφουν με το μεταμεσονύχτιο. Ούτε μόλυνση ούτε καυσαέρια ούτε ατυχήματα ούτε τίποτα.

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΩ χρόνια στους «4 τροχούς» κι από πιτσιρικάς είμαι γκαζάκιας και καβλωμένος με τ' αυτοκίνητα. Ομως ο δάσκαλός μας, σ' αυτό το ιστορικό περιοδικό του δρόμου, ο Κώστας ο Καββαθάς, το πρώτο που μας έμαθε ήταν να μην το προσκυνάμε το τιμημένο!

ΟΤΙ είναι ένα μέσο για να πας -αν μπορέσεις- στη δουλειά σου ήρεμος και ασφαλής. Κι όχι να κάνεις ασκήσεις μπας και ξεπεράσεις την κλειστοφοβία σου στους μποτιλιαρισμένους δρόμους. Δεν είναι το Ι.Χ. όργανο σαδομαζοχισμού. Ούτε προέκταση του πέους και της ήβης γενικότερα. Αν εξειδανικεύεις την καταπιεσμένη σου λίμπιντο μ' αυτό, ισοδυναμεί με αυνανισμό. Και όπως είναι οι πιο κομπλεξικοί, οι πιο επικίνδυνοι όσοι βγαίνουν στους δρόμους με τα του - του με πρόθεση να τους συνουσιάσουν όλους. Αυτά μάθαμε απ' τον ραλίστα: «Αν θες να τρέξεις πήγαινε στην πίστα».

«ΡΟΔΑ και πετάλι, στης πόλης μας το χάλι» φώναζαν οι ποδηλάτες στον γύρο της πόλης που οργάνωσε ο Δήμος Αθηναίων. Για μένα, τουλάχιστον, αυτοί εκφράζουν το πιο σύγχρονο απελευθερωτικό κίνημα (γιατί όλα τ' άλλα είναι φούμαρα και λόγια του αέρα) που έχει ανάγκη η νεφούπολη. Ενα κίνημα που αγγίζει το πραγματικό λάιφ στάιλ και δεν αφορά μόνο τις μετακινήσεις. Αλλά και το ποιος και πόσο φτηνά μπορεί να έχει πρόσβαση στις χρήσεις της πόλης.

ΔΙ' εμέ το κυκλοφοριακό είναι το ίδιο επείγον και καυτό θέμα όσο το Ασφαλιστικό. Διότι, αν το 2010 δεν μπορείς να μετακινηθείς πώς θα φτάσεις μέχρι την τράπεζα να πάρεις τη σύνταξή σου; Στην εξέγερση στο Σικάγο λέγανε: «Οκτώ ώρες δουλειά, οκτώ ώρες ύπνο και οκτώ ώρες ψυχαγωγία». Δεν φαντάζονταν ότι θα χρειάζεσαι άλλες τρεις - τέσσερις ώρες για μετακινήσεις. Οι οποίες θα πρέπει να αφαιρεθούν φυσικά από την ψυχαγωγία ή τον ύπνο...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 23/10/2007

Καλή Αρχή και Καλο χειμώνα

Κανονικά το έτος θα έπρεπε να ξεκινά αυτην την εποχή, καθως όλοι μας βάζουμε στοχους και κάνουμε σχέδια για τον χειμώνα που ακολουθεί. Έτσι κι εγώ σχεδίασα 10 για να κάνω τρία (και ευχαριστημένος να είμαι).
Εξέρχομαι απο μια κατάσταση στρατιωτικής σαπιλας (σωμα και νου στην αδράνεια) που αν ξεκινήσω να λέω θα θέλω πολλους τόμους. Ευτυχώς εμεινε κάτι λιγότερο απο 2 μήνες τους οποίους τελείωνω στην Αθήνα.

Ακομα σκοπιές, καμμένα τρίωρα πλάι σε καμμένα τοπία. Να ψάχνεις να πιαστείς απο κάπου, να αγγιστρωθεις απο οσα εχεις ζήσει, να αγκαλιάσεις προσωπα που σε προσπερασαν. Να ψηλαφίζεις το κινητό και να περιμένεις αναπάντητες. Δεν χρειάζεται να ξέρεις την σημασία τους. Σου φτάνει που κάποιος υπάρχει και σε σκέφτεται εκενη την στιγμή. Μην μπερδευεσαι ξέρεις απο αποστάσεις, έρωτες, φίλοι, η ζωη που δεν έζησες. Απέδειξα στον εαυτό μου πως καταπίνω την πίκρα σαν τα σπαθιά. Και είσαι περήφανος για αυτο. Που άντεξες τότε μονος στη μεση του πελάγους.



Βαρέθηκα.

Να κυνηγάω φαντάσματα σε στρατοπεδα. Την παραλλαγή βαρέθηκα, το ξυπνημα στις 6. Σκοτάδι έξω σκοτάδι και στην ψυχή. Να σε περιμένω κουράστηκα.

Τα βράδια κάνει κρύο. Με τσακίζει το κρύο, δεν έχω κάτι να ζεστάνω το νου. Περπατάω αγκαλιά με τη σκια μου, για την ακρίβεια "κυνηγάω την σκιά μου" ενώ ψάχνω κόσμο να μοιραστώ τον πόνο μου. Μια ψυχή λέει πως το μυστικό που μοιράζονται οι άνθρωποι στα λεωφορεία τον χειμώνα είναι ο πόνος.
Ίσως να μοιραστήκαμε στιγμές μαζί κάποτε.
Ίσως να είμαστε και φίλοι.
Λές ο καθρέφτης να είναι μεσα στον καθρεφτη; Λες να την φαντασία να την φουσκώνει ο πόνος και η απόσταση;
"Μπερδεύω το αύριο με το χθές".
Απο την κούραση παραμιλάω και οι σκέψεις μου δεν έχουν καμία συνοχή.
Καλή αρχή.
Δεν ψάχνω κουράγιο...
Την ζωή μου ψάχνω.
"Μια σκοτεινιά και τίποτα άλλο"

Πάω για τσιγάρο στην αυλή.Μην ανησυχεις,
θα σου μάθω εγω να στρίβεις οταν έρθεις να ζωγραφίσουμε.
Σε ζηλεύω που ξέρεις να ζωγραφίζεις.
Σε φιλώ

Συγκρίσεις

- Πονάει άραγε κάτι πιο πολύ απο έναν έρωτα που έσβησε;

- Ενας έρωτας που καν δεν άρχισε.

Για τους φιλους που ποτέ δε φτώχεψαν

Δήμητρα σε ευχαριστώ. Που με την ζωηράδα και την στάση ζωης σου, μου δανείζεις πότε πότε λίγο από την ενέργειά σου. Τώρα μου δάνεισες την ενδιαφέρουσα playlist σου στα δεξιά. Θα προσπαθήσω να την φτιάξω λίγο οπτικά.(Περιμένω blog σου. Είπαμε πως οι μεγάλοι χωρισμοί ανοίγουν δρόμους).
Μάνθε, φίλε μουσάτε, μη σταματάς να μας δωρίζεις τις ατάκες σου, το βροντερό γέλιο και τα πειράγματά σου. Η καρδιά σου σίγουρα είναι μικρού παιδιού.
Φάνη ,συνοδοιπόρε, μελαγχολικέ φίλε όταν τελείωσες εσύ με τις υποχρεώσεις εγώ ήδη είχα μπει για τα καλά στο χορό. Ο καιρός όμως θα μας φέρει πάλι κοντά και θα ταξιδέψουμε πάλι παρέα (μερικές φορές και με ποδήλατο).
CherryFairy περαστικά. Μη σταματάς να μας μαγεύεις με την γραφή σου.Σε ευχαριστώ για την ποίηση τα ήσυχα βράδια.
Σταυρούλα, καλό μου κορίτσι, καλό ταξίδι και να έρθεις πίσω με εικόνες και εμπειρίες να ανταλλάξουμε και να σκυλοφιλοσοφήσουμε
Μελένια σε ευχαριστώ που ρωτάς και ενδιαφέρεσαι για μένα.

Σας ευχαριστώ που υπάρχετε και δεν με ξεχνάτε. Η σκέψη σας με γεμίζει δύναμη για να συνεχίσω. Θα βρεθούμε σύντομα παρέα.

Ενας σκοπός χωρίς σκοπό

Ήταν 4 και μισή το πρωί. Ήδη είχαν περάσει δυόμιση ακόμη χαμένες ώρες από τη ζωή του σκοπού. Έμεινε ακόμα μισή γαμημένη ώρα, η χειρότερη που δεν περνάει. Τα 3ωρα περίπολα τον τσακίζουν, σιγοτραγουδάει, θυμάται, δακρύζει κοιτάει τα άστρα μήπως και κανένα τον θυμηθεί και πέσει προς το μέρος του. Το μέλλον του είναι θολό και για αυτό τον λόγο πιάνεται από το παρελθόν και ακροβατεί, ψάχνει τον σκοπό του. Φέρνει στο νου πρόσωπα και αρώματα και βασανίζεται, ατσαλώνει όπως του αρέσει να λέει στον εαυτό του. Θέλει όλη αυτή την ανούσια κατάσταση να την μετατρέψει σε πνευματική άσκηση. Δυνάμωμα.
Περπατάει πάνω κάτω καπνίζοντας και συχνά μονολογεί προσπαθώντας συνεχώς να ζυγίσει την κατάσταση και να δώσει κουράγιο στον εαυτό του να αντέξει. Υπολογισμοί, μήνες να φεύγουν, άλλοι που θα έρθουν. Άνθρωποι, άλλοι που έφυγαν, άλλοι που θα έρθουν. Ξέρει μόνο αυτούς που έφυγαν. Τους άλλους απλά τους φαντάζεται-φαντασιώνεται καλύτερα.

Χάθηκες κι εσύ. Το περίμενα. Γύρισες στον καλό σου. Στο καλό να πας. Ήταν θέμα χρόνου άλλωστε όλη αυτή η ένταση και η απόσταση να βγάλει σε αδιέξοδο. Δεν χωράνε δυο σε μια αγκαλιά. Κάναμε σχέδια, όνειρα. Όνειρα μείναν. Τα σχέδια τα πήρε ο βαρδάρης. Μείναμε στο τυπικό του θέματος. "Τι κάνεις καλά"? κλπ. Δεν ξέρω αν όλα αυτά που έχω για σένα μπαίνουν σε καλούπι και μάλιστα τυπικό. Θα τα στεγνώσει τα δάκρυα ο χρόνος. Του έχω εμπιστοσύνη. Άλλωστε ότι έχω αγαπήσει έως τώρα ναυάγησε. Τα βράδια ποια δεν με αγκαλιάζεις και τα πρωινά είναι άηχα. Θα περάσει...

Ο σκοπός δεν θέλει να θυμάται. Θέλει απλά να περάσει ο χρόνος όσο ποιο γρήγορα γίνεται. Θέλει πίσω τη ζωή του. Το ποδήλατο του.
Πήρε να ξημερώνει. Δεν πήγε καν 5 . Πουλιά άρχισαν να τιτιβίζουν χαρμόσυνα και ένα αχνό φως ερχόταν από τις ακτές της Τουρκίας, όπως στην Ψέριμμο ένα καλοκαίρι. Το μυαλό του βράζει. Πρέπει οπωσδήποτε να κοιμηθεί, να μην ονειρευτεί όμως και το πρωί πάλι σκοπιές, από την αρχή. Το μυαλό του βράζει. Τα μάτια του έπιασαν σκουριά. Δίνει τα πυρομαχικά στους επόμενους σκοπούς και χώνεται στον υπνόσακο του.

Μια άγρια κατηφόρα

Είναι φορές που θέλω να χτυπήσω το κεφάλι μου και να ξεχυθούν όλα έξω.
Είναι στιγμές που όλα γύρω μου τα κοιτώ ανήμπορος και ακίνητος να τρέχουν.
Μια βαλίτσα που φτιάχνεται για μια ατέλειωτη εκδρομή στην λίμνη.
Μια ολοήμερη σιωπή που γελά μαζί μου και με στοιχειώνει.
Μια βουή που μου τρυπά τα αυτιά.
Εσυ που είσαι μακριά μου και σε αναζητώ χωρίς να είσαι μόνη. Που με παρακαλάς να σταματήσω τις αρνητικές σκέψεις και χάνεσαι.
Λόγια λόγια λόγια. Χόρτασα την πίκρα. Με βούλιαξαν οι αποστάσεις.
Ανθρωποι που με προσπέρασαν
Ανθρωποι που έχω ανάγκη εναν εναν και όλους μαζί ταυτόχρονα.
Μια γιορτή με καλεσμένους όλους όσους περασαν απο τη ζωή μου.
Φίλοι, γκόμενες, γνωστοι, κομήτες.
Ένα ατελείωτο παρτυ ενα πανηγύρι για ολους οσους κρατούν ένα κομμάτι της ψυχής μου.
Θέλω να σας δώ όλους. Να γελάτε, φωτεινούς και ξάστερους. Να σας δω όλους μαζί μια φορά, ευχαριστημενος πως υπάρχετε.
Και ύστερα να πεθάνω χαμογελώντας
παρά να αργοπεθαίνω μερα με την μέρα, θολός και μόνος.
Απόψε ακόμα και το δάκρυ με ξέχασε, δεν περιμένω άλλο να με θυμηθεί.
Alpha Blondie και λικνιζομαι ρυθμικά στην άδεια καρέκλα μου φέρνοντας την μεθυστική μυρωδιά σου στα σακατεμένα μου ρουθούνια. Όπως δυο μήνες παρα κάτι πριν. Μεθυσμένοι στην αποκριάτικη Αθήνα.
"Ποιος αλήθεια είμαι εγώ και που παω;"

Μεσα Δεκέμβρη Θεσσαλονίκη. Εξω φυσάει αέρας.

Ταξίδι αστραπή.
Στην πόλη που με εχει μπερδέψει οσο τίποτα άλλο.
Που εφυγα τρέχοντας
μα τώρα ετοιμάζομαι για να την ταξιδέψω..
Όπως την φαντάζομαι.

Ηταν Δεκέμβρης. Η πόλη γιόρταζε."Ραντεβού Ολυμπιον στις 19:00. Στο φουαγέ, έχει ησυχία".
Είχε παγωνιά, είχα αγωνία. Χωμα και Νερό, 9 πληρωμένα, Μέσα στην νυχτα των άλλων... Τηλέφωνο ο Μάνθος. Κλείνω φίλε έρχεται ο Ασκληπιος.Είχε ήδη αργησει, ομως εγώ περίμενα αυτην την ώρα χρόνια. Χαμόγελα. Το μυαλό μου να τρέχει στην γλυκειά μου εφηβεία.
Στις Τρυπες, στους έρωτες, στα λαχανιάσματα μας,στα ιδρωμένα μας κορμιά.
Στο σακίδιο μου λίγες προετοιμασμένες ερωτήσεις. Τι να τον ρωτούσα άραγε. Πως τα λόγια να καταγράψουν ολη αυτην την πορεία, όλον αυτον το παλμό και την δύναμη;
Χαμόγελα. Δεν πέρασε ο χρόνος Ασκληπιε απο πάνω σου.. Γέλια φωναχτα.Πειράγματα.
Απο το παράθυρο η Αριστοτέλους πνιγόταν. Αναμνήσεις πολλές..Ξυπνάω. Μπύρες και τσάι.
Θετική ενέργεια.
Ξεκινάμε. Το δημοσιογραφικό μούγκρισε και πήρε μπρος. Ξεχαστηκαμε πολλές φορες να αλλάξουμε κασετα.
Ερωτησεις απανωτές. . Απαντησεις ειλικρινές. Σαν να με ξέρει χρονια. Φιλος απο τα παλιά
Μάλλον με ήξερε.. Κάποιες φορες αυτο πίστεψα.
Ταξίδι σε μουσικες, σε γειτονιές, στη Σαλονικη του '80, στις Τρύπες φυσικά. Ο χρονος να κυλά ποτάμι γοργο και εγω να μη θέλω να τελειώσει.
Τελος. Ματια υγρά. Ματιες αληθινες. Χειραψία δυνατή, οπως ο ήχος του, οπως τα λόγια του.
Ξαναερωτευομαι την Θεσσαλονίκη.
"Κατα τις 22:00 στον Λευκό. Έχω κλείσει τραπέζι".
Ολοι εκει. Η ενέργεια ακόμα πιο θετική, αγαλλίαση.
Ηχοι Ρεμπέτικοι. Τραγουδάμε ολοι παρέα. Με μαγνητισες απο την πρώτη ματιά. Μιλήσαμε ολο το βράδυ. Δεν σε χόρταινα. Τα πράγματα ηρθαν ετσι ωστε να σε ξαναδώ έπειτα απο καιρό... και λίγο πριν μπώ.
Ευτυχως; Δυστυχώς;
Στα μάτια δάκρυα.. Λόγια απο το πηγάδι της ψυχης. Να με στηρίζεις, να σε συντροφεύω τα βράδια τα δυσκολα. Να με ξυπνάς λίγο πριν κοιμηθείς. Να σε κοιμίζω οταν ξυπνάω.
Να κοιμάσαι στον καναπέ με τη κουβέρτα για να ημαστε μαζί. Να με νιώθεις δίπλα σου, να σε νιώθω μεσα μου. Να πηγαίνεις στον Θαναση και να με πέρνεις απανωτά τηλέφωνα για να ακούσω. Να κλαις να κλαίω. Να με ψάχνεις μεσα στο πλήθος, να σε θέλω.
Πονος, Δυναμη. Το ενα φέρνει το αλλο. Κι εγω εσενα στα ονειρα μου. Καμια φορά ερχεσαι απρόσκλητη και σε κυνηγάω να μείνεις, εσυ τρέχεις. Σε προαύλια στρατοπέδων, μεσα σε θαλάμους οπλιτών. Κανουμε έρωτα κάτω απο σκοτεινές κουκέτες και σε παρακαλώ να μείνεις.
Ξυπνάω ιδρωμένος. Το μαξιλάρι έχει απο το αρωμά σου. Ξημερώνει.
Ματια υγρά. Ξαναερωτευομαι τη Θεσσαλονίκη.
Μη ξεχνας το ραντεβού.

Ενα κολλάζ φωτογραφιων. Ενα κολλαζ αναμνήσεων

Δεν ξέρω πότε θα ξανακάτσω στον υπολογιστή μου.
Μερικές φωτο, ετσι, για να ταξιδεψουμε παρέα.
Καλή δυναμη
Δ.

Μονόλογος

"Προσμένω"

Προσμένω τις μερες με γευση καραμέλλα
να με κοινωνησεις απο το στομα σου.
Ισως να μην μιλήσουμε με λόγια
τα κορμια και οι αισθήσεις παρέα τα λένε καλύτερα

Προσμένω ηλιος να ανατείλει μεσα απο τα χρυσά σου τα μαλλια
να λουστώ στις ηλιαχτίδες του
και μετα να σκεπαστώ με το γυμνο σου κορμι καμωμένο απο μετάξι
να στεγνώσω
και μαζι μου
τα δάκρυα να στραγγίξουν.
Δεν τα θέλουμε στη συντροφια μας.

Προσμένω το γέλιο σου
να διώξει τη βοή
και τα πλήθη
Και έτσι να μείνουμε οι δυο μας
χαζεύοντας "το αστρο του πρωινού"
που "περνά απο την Γαύδο και ανεβαίνει πιο ψηλά".

Ισως να μην μιλήσουμε με λόγια
τα αστρα δεν παιρνουν άλλωστε απο λόγια.

Προσμένω την αλμύρα στα γυμνα σώματα μας
να μας καίει αλύπητα και εμεις να γελάμε
αψηφώντας τους πάντες

Γιατι είμαστε οι δυο μας

Γιατι είμαστε δυνατοί.
Γιατι δεν καταλαβαίνουμε απο λόγια

Γιατι είμαστε οι δυο μας
και δεν μας νοιάζει τιποτα άλλο

Μια νυχτιά θα σε ανεβάσω στις φτερούγες μου
(αφου πρώτα τις κάνουμε καλα)
θα κάνει ζέστη, ομως εμεις θα πετάξουμε
Γαύδος
Να σου δείξω την αλμύρα
τον ήλιο
τον Κρόνο

το φως
τον λίβα
εμένα
Έπειτα ισως να μείνουμε εκει και απλά να αφήσουμε
μόνο τα σώματά μας να φύγουν, να γιάνουν και έπειτα να μας ξαναβρούν.

Στη πιο ψηλή κορυφή αρχαία ερείπια
θα δουμε τον Βασιλιά Ήλιο

να ξαπλώνει ταπεινα μα μεγαλόπρεπα.
Το ιδιο και εμεις
Εκστασιασμένοι
Παραλογισμένοι
Αγγίζοντας κρυφές στοες εντός μας
μια μελωδία σαν απο άρπα
θα μας γλυκαίνει τα αυτιά
και θα μας μεθά
θα μας ενώνει
θα μας κάνει Ενα.

Εσυ

Εγω


Ενας μονολογος ξημερώματα Κυριακής
για σενα που μου χάρησες 2 απο τις ομορφότερες μέρες
λίγω πριν μπω στρατόπεδο
με την γεύση των φιλιών σου στο στομα μου
και του σώματος σου στο σωμα μου
και που χωρίς να γνωριζόμαστε καλα
γίναμε ενα σωμα και ψυχη.
Εγώ μεσα
Εσυ έξω
Και καπου ενδιαμεσα οι δυο μας αγκαλιά

Καλη πορεία σε όλους